Meer dan een muurschildering: bewoners geven kleur aan het Limospark
Als hij zijn hond uitlaat, loopt Mike Hezemans (58) er bijna dagelijks langs: een grote muur aan de rand van het Limospark in Nijmegen. De muur was onlangs opnieuw gestuct, maar nu alweer ontsierd door graffiti. Mike besloot dat het anders kon. Zijn plan groeide uit tot een buurtproject waar tientallen buurtbewoners en organisaties aan meewerkten.
Het idee zat al even zijn hoofd: een mooi kunstwerk op de met graffiti ontsierde muur. “Ik ben niet per se tegen graffiti, maar deze muur was besmeurd met lelijke leuzen. Ik zou er graag een mooie muurschildering zien.”
In plaats van blijven mopperen dat iets niet mooi is, wilden we kijken wat er wél mogelijk was.
‘Iets voor de hele buurt’
Toen hij tijdens zo’n wandeling met de hond de eigenaar van de muur trof, legde hij zijn idee voor: “Hij was eigenlijk meteen enthousiast.”
“Daarna heb ik contact gezocht met buurtgenoot en kunstenaar Diederik Grootjans. Mijn idee was dat een kunstenaar een schildering zou maken, maar Diederik kwam met een ander voorstel. Hij vond juist dat het iets van de hele buurt moest worden.”
Via via kende Mike Daniëlle Groeneveld van de Leefbaarheidsalliantie Gelderland. Ook zij was meteen enthousiast en zo ontstond een team van drie dat het plan verder ging uitwerken. “In plaats van blijven mopperen dat iets niet mooi is, wilden we kijken wat er wél mogelijk was.”
Tetris
De drie gingen met ontwerpen aan de slag. “Het eerste ontwerp van Diederik was een kunstwerk waarin de vier jaargetijden terugkwamen. Dat idee bleek te druk voor een muur die uit honderden losse tegels zou bestaan. Bovendien moest een tegel niet te gedetailleerd zijn, want dan is het moeilijk te schilderen. Maar ook niet te saai. Zo kwamen we uit bij het ontwerp van de magnoliabloesem, wat een onderdeel was van het oorspronkelijke jaargetijdenidee.
Het kunstwerk kreeg bovendien een open structuur aan de bovenzijde. De losse tegels lijken als tetrisblokjes in de afbeelding neer te dwarrelen. Dat effect past volgens Mike goed bij het park: “Er dwarrelt daar altijd van alles rond. Dat zie je nu een beetje terug in het ontwerp.”
Een project van de hele buurt
Vanaf het begin stond vast dat zoveel mogelijk mensen moesten kunnen meedoen. Zo schilderden leerlingen van basisschool De Muze mee, net als deelnemers van De Kentering, een steunpunt voor mensen met psychische kwetsbaarheid. Veel buurtbewoners uit de wijk beschilderen een of meerdere tegels. Zelfs wethouder Jean-Paul Broeren kwam langs om mee te schilderen.
Gaandeweg groeide het project verder dan de directe buurt. Mike herinnert zich nog hoe een moeder haar dochter kwam ophalen bij een vriendinnetje: “Of de kinderen van haar school, een stukje verderop, ook mee mochten doen? Zo breidde het project zich steeds verder uit.”
Uiteindelijke werden er, verspreid over meerdere dagen, meer dan zevenhonderd tegels beschilderd.
Strakke logistiek
Sommige deelnemers dachten vooraf dat ze los konden gaan op een eigen ontwerp. Maar om van zevenhonderd losse tegels één samenhangend kunstwerk te maken, werkte Diederik met een strak systeem. Mike: “Iedereen kreeg een deel van het ontwerp toegewezen. Diederik had dat logistiek ontzettend goed uitgedacht.” Zo ontstond stap voor stap één groot geheel.
Soms vraag ik me af: is er nog ergens een muur die we kunnen aanpakken?
Regelwerk
Volgens Mike speelde de Leefbaarheidsalliantie achter de schermen een belangrijke rol: “Daniëlle heeft veel van het regelwerk opgepakt: contact met de gemeente, subsidie aanvragen en het financiële plaatje. Daardoor konden wij ons richten op het kunstwerk en het betrekken van de buurtbewoners. Zij wist ook hoe je zo’n plan moet presenteren en welke mogelijkheden er zijn. Daardoor ging het allemaal veel sneller.”
Creëren van mooie momenten
De officiële opening in juni 2025 was voor Mike een bijzonder moment: “Je zag hoeveel mensen zich ermee verbonden voelden. De buurt kwam echt tot leven.”
Volgens hem zit de waarde niet alleen in de muurschildering zelf, maar ook in de ontmoetingen die tijdens het project ontstonden. Mensen stonden samen te schilderen, praten en organiseren. Zelf werkt Mike in de ouderenzorg, waar hij dagelijks bezig is met “het creëren van mooie momenten voor anderen. Eigenlijk deden we hier hetzelfde.”
Als ik er nu langsloop, kijk ik nog regelmatig even achterom naar de muur. Dan denk ik terug aan alles wat erbij kwam kijken. En eerlijk gezegd vraag ik me soms alweer af: is er ergens nog een muur die we kunnen aanpakken?
